Ondanks hun jonge leeftijd staan ze al op de Forbes 30 Under 30-lijst, is hun werk gepubliceerd in tientallen tijdschriften en tentoongesteld over de hele wereld, van Miami via Cannes en New Delhi tot Tokio. Toch blijven Daniel en Anna altijd vreugde en optimisme uitstralen en moedigen ze ons aan om, zoals Monty Python zou zingen, de zonnige kant van het leven te zien.
We zijn onlangs op bezoek geweest in hun prachtige appartement in Valencia en hebben het gehad over een paar interessante aspecten van hun privéleven en hun carrières. Neem een kijkje in hun lichte en ruime huis en leer onze gastheren wat beter kennen.
Speels, geometrisch, schattig en inspirerend zijn maar een paar woorden die meteen in me opkomen als ik door je werk blader. Kun je ons vertellen hoe je op dit concept bent gekomen?
Anna & Daniel: Hoewel we allebei niet meer als architect werken, zijn we allebei architect van opleiding en hebben we het daarom altijd leuk gevonden om foto’s van gebouwen te maken. Helaas leek niemand, behalve onze architectencollega’s, echt aandacht te besteden aan de foto’s die we maakten. We moesten nog leren dat niet iedereen net zo gek is op abstracte en minimalistische architectuurfoto’s als wij, architectuurnerds!
We hebben altijd het gevoel gehad dat architecten over het algemeen niet zo goed zijn in het overbrengen hoe belangrijk ons werk en onze verantwoordelijkheid voor de samenleving zijn. We hebben geleerd dat we daar met onze fotografie verandering in kunnen brengen. Al snel ontdekten we dat we, door creativiteit en humor in onze foto’s te verwerken, bepaalde gebouwen op een andere manier onder de aandacht konden brengen, waardoor mensen zonder architectuurachtergrond enthousiast werden over een bepaalde ruimte die anders misschien nooit hun interesse had gewekt.
Zoals we het begrijpen, deel je het visuele concept achter je werk. Waarom heb je ervoor gekozen om het op twee aparte Instagram-accounts te laten zien?
Dat klopt! Je zou kunnen zeggen dat het concept van teamwork diep in ons DNA zit. We werken samen aan elke afzonderlijke foto, hoewel ieder van ons op verschillende gebieden het meest tot zijn recht komt. Anna bijvoorbeeld, die de creatieve is, vindt het superleuk om problemen op te lossen en met haar handen te werken. Daarom is zij verantwoordelijk voor het maken van rekwisieten en het knutselen. Ik ben haar tegenpool: ik (Daniel) ben de technische man, die zich bezighoudt met zaken als geometrie, compositie en beeldkwaliteit. Dus of ik nu achter de computer zit of met de camera fotografeer, je zult me waarschijnlijk het grootste deel van de tijd achter het scherm vinden. Wat interessant is: naarmate de tijd verstrijkt, realiseren we ons dat we niet alleen onze sterke punten inbrengen, maar dat we ook voortdurend van elkaar leren hoe we ons kunnen verbeteren op de gebieden waar we van nature niet zo bedreven in zijn.
Wat betreft de reden waarom we twee aparte Instagram-accounts hebben: ik ben bang dat daar eigenlijk geen heel interessante reden voor is! We hadden allebei al een eigen Instagram-account toen we elkaar leerden kennen, omdat we altijd al dol waren op fotograferen. We zijn al best lang samen, maar ik denk dat we al nog langer geïnteresseerd zijn in fotografie!
De juiste locatie vinden, een decor bedenken, foto’s maken en een grappig bijschrift bedenken lijkt me een behoorlijk tijdrovend proces. Werken jullie met z’n tweeën aan elk project, of zit er een heel team achter?
We zijn een heel efficiënt team van twee, al moeten we toegeven dat er vaak momenten zijn waarop we wel een helpend handje of twee kunnen gebruiken. Toch is het zo dat we het echt geweldig vinden om bij elk aspect van het maken van deze foto’s betrokken te zijn: van het brainstormen en het zoeken naar locaties, tot het maken van rekwisieten, het daadwerkelijke fotograferen en alles wat daar tussenin zit. Er is altijd een eindeloze lijst met dingen die gedaan moeten worden, met heel veel puntjes die we moeten afvinken voordat we zelfs maar een scène kunnen opzetten! Dat is grappig, want op het eerste gezicht zou je waarschijnlijk denken dat de meeste van onze foto’s eigenlijk niet zo moeilijk te maken zijn vanwege hun bescheiden uiterlijk. Maar in de loop der jaren hebben we geleerd dat het bereiken van dit niveau van eenvoud echt heel ingewikkeld is, wat het proces van het maken van elke foto tot een compleet ander en uniek avontuur maakt!
Is het maken van je afbeeldingen je fulltime baan of zie je het als een bijproject?
Een beetje van allebei! Hoewel we voortdurend samenwerken met merken en bedrijven van over de hele wereld, maken we nog steeds beelden die onmiskenbaar van onszelf zijn. Sterker nog, sommige van onze favoriete kunstwerken zijn juist ontstaan uit een samenwerking met merken. Het zijn juist tijdens creatieve brainstormsessies met de klanten dat sommige van onze beste ideeën tot leven zijn gekomen! Dus op dit moment zou ik zeggen dat het zeker aanvoelt als een fulltime baan, maar het is iets waar we echt met veel plezier aan werken.
We maken geen grapje als we zeggen dat we de droom leven!
Daniel Rueda, fotograaf
Jullie zijn allebei afgestudeerd aan de architectuuropleiding in Valencia. Welk beeld hadden jullie aan het begin van jullie studie van jullie professionele toekomst? Had dat ook met fotografie te maken?
Helemaal niet! Naast architectuur hadden we tijdens onze studietijd veel verschillende interesses, maar fotografie is voor ons allebei altijd de favoriete hobby geweest. Het is iets wat we altijd al graag deden, gewoon omdat we het leuk vonden, maar ik denk niet dat een van ons had gedacht dat we er ooit ons brood mee zouden kunnen verdienen. We maken geen grapje als we zeggen dat we onze droom leven!
Je hebt elkaar ontmoet, gestudeerd en woont nog steeds in Valencia – de geboorteplaats van een van de bekendste architecten ter wereld, Santiago Calatrava. Heeft hij misschien invloed gehad op jouw onconventionele benadering van architectuur? Zo niet, zijn er dan andere architecten die je bewondert?
Natuurlijk, te veel om op te noemen! Wat Santiago Calatrava zelf betreft, weet ik het echt niet zeker, maar misschien wel! Zijn benadering van architectuur is erg gewaagd, maar zijn werken zijn ongelooflijk mooi. Ze laten je zeker niet onverschillig, dat is zeker. Andere namen die me te binnen schieten zijn Fran Silvestre en Ricardo Bofill. Op het eerste gezicht lijken hun stijlen mijlenver uit elkaar te liggen, maar als je wat dieper graaft, ontdek je al snel hun gedeelde passie om architectuur dichter bij de mensen te brengen door middel van schoonheid, creativiteit en eenvoud; en dat is iets waar we ons helemaal in kunnen vinden.
Jullie zijn nog heel jong – jullie worden allebei dit jaar 30 – maar jullie staan nu al op de Forbes 30 Under 30-lijst, jullie werk is in tientallen publicaties verschenen en over de hele wereld tentoongesteld, van Miami via Cannes en New Delhi tot Tokio. Hebben jullie dit allemaal bereikt door keihard te werken, of heeft een beetje geluk jullie ook een handje geholpen?
We kunnen niet genoeg benadrukken hoe ontzettend dankbaar we zijn voor waar we nu staan in het leven. Natuurlijk speelt een beetje geluk altijd een rol bij het succes dat iemand weet te behalen. Maar dat gezegd hebbende, moeten we toegeven dat we ook supertrots zijn op al onze prestaties, omdat we geloven dat we ze stuk voor stuk hebben verdiend door hard te werken en ons altijd volledig in te zetten.
Jullie werken samen en wonen samen. Was het lastig om die zogenaamde balans tussen werk en privé te vinden?
Eerlijk gezegd is het soms echt lastig! Je kunt thuis niet klagen over de fijne kneepjes van je werkdag als je partner bijna letterlijk je baas is (lacht). Samenwerken met je partner is inderdaad niet altijd even makkelijk, maar we zouden het voor geen goud willen veranderen! We mogen de dingen doen die we het leukst vinden met de persoon die we het liefste hebben, hoe geweldig is dat?!
We zijn ervan overtuigd dat we elke prestatie hebben verdiend door hard te werken en ons altijd in te zetten.
Anna Devís, Daniel Rueda – fotografen
Je woont in het prachtige Valencia. Wat vind je het leukste aan deze Plaats? Heb je nog speciale plekjes die je kunt aanraden?
We vinden er echt alles geweldig aan. Mooi weer, heerlijk eten, creatieve mensen; Valencia is een heel bijzondere Plaats in Spanje. Ik durf zelfs te zeggen dat het ook een van de beste plekken ter wereld is om te zijn – zo niet altijd, dan in ieder geval de komende jaren. Geloof het of niet, maar Valencia is onlangs uitgeroepen tot World Design Capital 2022! Het hele jaar door vinden er lezingen, workshops en tentoonstellingen plaats in de ‘ Plaats ’ om design dichter bij de burgers te brengen. Als je nog nooit in Valencia bent geweest, kun je maar beter meteen op zoek gaan naar vliegtickets!
Tijdens ons gesprek hebben we niet alleen veel geleerd over je ervaringen en achtergrond, maar hebben we ook je appartement mogen bekijken. Het is licht, ruim en net als je foto’s: heel minimalistisch. Tot slot: kun je ons nog even vertellen welke criteria je hanteert bij het uitkiezen van producten voor je interieur?
Natuurlijk! Maar er zit hier echt geen geheim achter. Zoals je kunt zien, zijn de vloeren de absolute blikvangers van dit appartement. Deze kleine, traditionele keramische tegels staan bekend als Nolla-tegels. Ze zijn heel, heel lang geleden in Valencia ontworpen en geproduceerd. Hun felle kleuren en geometrische patronen verdienen alle aandacht die ze maar kunnen krijgen. Daarom proberen we zo min mogelijk meubels te hebben en het zo simpel mogelijk te houden. Maar minder bezitten betekent niet dat je er minder om geeft. Voor ons is het juist het tegenovergestelde! Omdat we niet veel spullen willen hebben, moeten we heel bewust omgaan met elke nieuwe aankoop, maar op de lange termijn vinden we dit superhandig! We hebben heel veel tijd besteed aan het zoeken naar de beste manier om elke kamer in te richten na de renovatie, maar we hebben er van elke minuut genoten. Meer te weten komen over de ontwerpers en merken die bij ons in huis zijn gekomen, was een van de meest fascinerende onderdelen van het hele proces. We hebben zo’n sterke band met al deze spullen dat we, elke keer als we ze aanraken of ernaar kijken, meteen weer beseffen waarom we er zo dol op zijn.
